Rosa Balistrieri
Stasira vaju e curru cu lu ventu
a grapiri li porti di la storia
Stasira vogliu dari p’un mumentu
la vita a lu passatu i a la memoria
Stasira cu la vampa di l’amuri
scavu na fossa, na fossa a lu duluri
C’è chiù duluri, c’è chiù turmentu
ca gioia e amuri pi l’umanità
nun è lu chiantu ca cancia lu distinu
Nun è lu scantu ca ferma lu caminu
Grapu li pugna, cuntu li jita
restu cu sugnu, scurru la vita
Cantu e cuntu, cuntu e cantu
pi nun perdiri lu cuntu
Nuddu binidicìu lu me caminu
mancu la manu nica d’un parrinu
e vaju ancora comu va lu ventu
cercari paci sulu p’un mumentu
Vogliu spaccari, spaccari li cieli
pì fari chioviri, chioviri amuri
C’è cu t’inganna, c’è cu cumanna
e cu ‘n silenziu mutu si nni sta
È lu putiri ca nforza li putenti
È lu silenziu ca ammazza li ‘nnuccenti
Grapu li pugna, cuntu li jita
restu cu sugnu, scurru la vita
Cantu e cuntu, cuntu e cantu
pi nun perdiri lu cuntu
Vinni a stu munnu quannu lu Voscienza
si schifiava pi li strati strati
tempi d’abbusi, di fami e di guerra
criscivu mmenzu di li malannati
lacrimi muti ni chiancivi e quanti
la me nnuccenza si la sparteru ‘n tanti
la mala genti, li priputenti
tanti su tanti nni sta sucità
Nun è l’amuri ca crisci ad ogni banna
ma lu favuri ca sparti cu cumanna
Grapu li pugna, cuntu li jita
restu cu sugnu, cercu la vita
Cantu e cuntu, cuntu e cantu
pi nun perdiri lu cuntu